Search

ekoshapu

Notes to Myself

Category

विरंगुळा

आज तिचा फोन आला…

आज तिचा फोन आला…

शब्दाऐवजी हुंदक्याचा आवाज आला …

.

स्वतःला सावरून ती म्हणाली –

” अरे माझे लग्न ठरले “…

.

ती सावरली , पण तो ढासळला , आणि मग

दोघांच्या असावांपुढे

पावसाचा वर्षाव कमी वाटू लागला …

.

शब्द सर्व हवेत विरले…

.

ती म्हणाली ” माफ करशील ना मला “…

.

तो म्हणाला ” माफी कसली मागतेस

अपराध्यासारखी

कर्तव्य पूर्ती करून आई बाबांचा मान राखालास

तू …

.

” या जन्मी नाही तर पुढच्या जन्मी होशील

नक्की माझी ”

.

ऐकून ती म्हणाली ” आठवणीत

आणि हृदयाच्या कोपर्यात असशील नेहमी”

.

धीर धरून त्याने फोन ठेवला

” कुणाला अश्रू दिसू नये म्हणून पावसात जाऊन

तो रडत बसला “.

रडता रडता तो म्हणाला….

गेली एकदाची कटकट…

Advertisements

हा:हा:हा: कारम् कारणे…

मीठ आणि अश्रू

lr14

कालच्या लोकसत्ता मध्ये “मीठ आणि अश्रू” नावाचा एक वाचनीय लेख प्रसिद्ध झाला. पोलंडमधील तेराव्या शतकात शोध लागलेली मिठाची प्रचंड खाण.. या खाणीची सफर करताना आलेले अनुभव, जाणवलेल्या गोष्टी या लेखात सांगितल्या आहेत.

अजून एक रंजक बाब म्हणजे इंग्रजीमधील Salary (वेतन) या शब्दाचे मूळ ह्या पोलंडमधील खाणीत आहे.

आज जरी मीठ सहजी उपलब्ध असलं तरी त्याकाळी मीठ हा एक मौल्यवान पदार्थ होता. सबंध युरोपला मांस टिकवण्यासाठी मिठाची अत्यंत गरज होती. रोमन शिपायांना मिठाच्या स्वरूपात पगार दिला जात असे. ‘सॅलरी’ हा शब्द लॅटिन ‘salarium- सॉल्टी वेजेस’ अशा अर्थाने उपयोगात आणत.

ह्यातूनच सॅलरी हा शब्द रूढ झाला.

मराठी आणि भारतीय संस्कृती मध्ये मिठाला फार महत्व आहे. कृष्ण आपल्या पत्नीला “तू मला मिठाइतकी प्रिय आहेस” असं म्हणाला होता, अशी एक कथा माझी आजी सांगायची. त्याचा मतितार्थ हा होता की मीठ जसे आपल्या जीवनाचा अविभाज्य भाग आहे तशीच तू आहेस.

महात्मा गांधींनी सविनय कायदेभंगाची सुरवात करताना देखील मिठाची निवड केली आणि “दांडीयात्रा” घडली. कारण मीठ हा भारतीय जीवनाचा अविभाज्य भाग आहे.

पोलंड मधील मिठाच्या खाणींवरचा लेख वाचताना जाणवले की मीठ फक्त भारतीयच नाही तर जागतिक स्तरावर सर्वसामान्यांच्या जीवनाचा भाग आहे.

P.S: पोलिश भाषेतील चित्रपटात सुद्धा “मैने तुम्हारा नमक खाया है…” छाप संवाद असतील का?

First anniversary of Demonetisation

One year after “Mitron…” Day i.e. remembering (not celebrating) first anniversary (8-Nov-2016) of Demonetisation…

Will post throughout this week jokes and articles that showcase the blunder called Demonetization.

Here is a parody song to begin with:

बार बार फैंको, हजार बार फैंको…

पु. ल. देशपांडे यांचे (कथित) स्फूट

हे स्फूट पु. ल. देशपांडे यांच्या नावाने सध्या प्रसारमाध्यमात फिरत आहे. माझ्या वाचनात तरी हे आलेले नव्हते, त्यामुळे खरे कोणी लिहीले आहे माहाती नाही…

——————————————————

“ही लिंबू-पारवा कॉम्बिनेशनची साडी कशी वाटतिये?” बायकोनी विचारलं…

“लिंबू… आणि पारवा…? हे रंग आहेत…?” माझा प्रश्न…

“बरं, ही जाऊ दे… ती श्रीखंडी कशी आहे?”… बायकोचा प्रतिप्रश्न…

“श्रीखंडी?… नको… चिकट असेल…” मी उगाच विनोद मारायचा प्रयत्न केला…

पण त्यावर बायको आणि तिला उत्साहानं साड्या दाखवणारा सेल्समन दोघांच्या चेहऱ्यावरची सुरकुतीही हालली नाही…

“बरं, ते ही जाऊ दे…. चिंतामणी किंवा गुलबक्षी रंगात काही बघू का यंदा” बायकोनी विचारलं…

आता मला माझ्या अज्ञानाची प्रकर्षानं जाणीव व्हायला लागली…

जगात “ता ना पि हि नि पा जा” हे एवढेच सातच रंग असतात ही माझी पक्की समजूत होती आणि आहे…

त्यातल्याही, तांबड्या आणि नारंगीत किंवा निळ्या आणि जांभळ्यात मला पटकन फरक समजत नाही… या शिवाय पारवा हे रंगाचं नसून कबुतरासारख्या दिसणाऱ्या पक्ष्याचं नाव आहे अशी माझी अनेक वर्षं समजूत आहे…

हे सात रंग आणि सरधोपट पांढरा किंवा काळा हे रंग सोडले रंगांच्या इतर छटा एकतर मला ओळखता येत नाहीत किंवा काहीतरी वेगळं आहेच असं वाटलं तर त्यांची नावं मला समजत नाहीत…

माझा अजून एक प्रॉब्लेम म्हणजे, मला हिरवा रंग हिरवाच दिसतो, त्यातल्या कशाला पोपटी म्हणायचं, कशाला सी ग्रीन म्हणायचं आणि कशाला बॉटल ग्रीन हे कळत नाही… तेच निळ्या रंगाचं… निळा म्हणजे निळा… त्यात स्काय ब्लू कोणता आणि मोरपंखी कोणता याचंही मला आकलन होत नाही…

या शिवाय, “डाळिंबी” हा रंग नसून ते “मोसंबी” सारखं देशी दारूचं नाव असावं, “तपकिरी” हे तपकीरचं अन “शेवाळी” हे शेवाळ्याचं अनेक वचन असावं आणि मोतिया हे एखाद्या नबाबाघरच्या पांढऱ्या कुतियेचं नाव असावं अशीही माझी अनेक वर्षं समजूत होती…

पण बायको बरोबर साड्यांच्या दुकानात गेलं की या साऱ्या साऱ्या समजुतींना सुरुंग लागतो. अन या सुरुंगाच्या स्फोटातून लाल, तांबड्या, नारंगी, चिंतामणी, पिवळ्या आणि लिंबू रंगांच्या ज्वाला उसळायला लागून त्यातून राखाडी, पारवा, तपकिरी, किरमिजी रंगांच्या धुराचे लोट उसळायला लागतात…

असो. तर मी असा माझ्या अज्ञानाच्या गर्तेत गटांगळ्या घेत असतानाच बायकोचा पुढचा प्रश्न आला….

“ही केतकी रंगाची साडी कशी आहे? बघ ना… आमसुली काठ आहेत…”

आमसुली?” माझा शेवटचा प्रश्न असतो…

त्याकडे दुर्लक्ष करून बायको ती साडी अंगावर लपेटून आरशात स्वतःला न्याहाळायला लागते.

अन आपल्याला आवडलेली साडी अंगावर लपेटून आरशात स्वतःकडेच बघत असताना, तिच्या चेहऱ्यावर जो रंग उजळलेला दिसतो त्या रंगाचं नाव काय असावं याचा मी विचार करत बसतो…

– पु ल देशपांडे

#WhatsApp #Forward

Analytics gone wrong 🙄😏🤦🏻‍♂️

Amazon India’s “Great Indian Festival” begins today!

While they are promising Blockbuster Deals to everyone, in my case they are promoting bulk discounts on Baby Diapers and Wipes under title “Offer You Cannot Resist” 😏

I hate analytics. There is much more to offer to me than Baby Diapers…don’t go by past (recent) data.

#Analytics #Data

भयानक दरोडा – A lesson in management

भयानक दरोडा

हॉंगकॉंगमध्ये एका बँकेवर दारोडा पडला.

‘सगळ्यांनी मुकाट्याने जमिनीवर आडवे पडून रहा.

लक्षात ठेवा पैसा सरकारचा आहे पण जीव तुमचा आहे.’

दरोडेखारांनी ओरडून सांगताच

सर्वजण मुकाट्याने जमिनीवर आडवे झाले.

*याला म्हणतात ‘माईंड चेन्जिंग कन्सेप्ट’*

( *Mind Changing Concept* ) म्हणजेच माणसांच्या

सर्वसाधारण विचारांमधे बदल घडवण्याची

किमया.

त्यातील एक महिला कर्मचारी ‘अश्लील’ पद्धतीने आडवी

पडली होती. एक दरोडेखोर तिला ओरडून

म्हणाला,

‘मॅडम! जरा सभ्यपणे वागा. हा

दरोडा आहे, बलात्कार नाही.’

*याला म्हणतात व्यावसायिक रहाणे*

( *Being professional* ). आपल्या कामावर लक्ष केंद्रीत करा.

दरोडा टाकल्यावर दरोडेखोर लूट घेऊन घरी आले.

त्यातला ज्युनिअर दरोडेखोर, *जो एम.बी.ए. होता*

तो 6 वी पर्यंत शिकलेल्या

सिनियर दरोडेखोराला म्हणाला., ‘चला

आता आपण पैसे मोजायला लागूया!’ त्यावर

सिनिअर दरोडेखोर म्हणाला, ‘वेडा आहेस की

काय? हे पैसे मोजायला कित्येक तास लागतील.

जरा धीर धर. रात्री टी. व्ही.

वरच्या बातम्या बघ. तुला आपोआपच कळेल की

आपण किती लाखांचा दरोडा घातला आहे ते.’

*याला अनुभव म्हणजेच*

*‘एक्सपिरिअन्स’*

( *Experience* ) असे म्हणतात.

हल्ली कागदी पदव्यांपेक्षा अनुभव जास्त

महत्वाचा झाला आहे.

दरोडेखोर बँकेतून निघून गेल्यावर बँक मॅनेजर

सुपरवायझरला म्हणाला, ‘ताबडतोब

पोलिसांना फोन कर!’

सुपरवायझर म्हणाला ,

‘थोडे थांबा साहेब! *आपण आधीच बँकेच्या 70 लाख* *डॉलर्सवर डल्ला मारला आहे. त्यात अजून 10 लाख डॉलर्सची भर घालूया व मग पोलिसांना बोलवूया!’*

*याला म्हणतात ‘लाटेबरोबर पोहणे’*

( *Swim with the tide* ). म्हणजेच संकटाचे रुपांतर संधीत करून

स्वतःचा स्वार्थ साधून घेणे.

सुपरवायझर म्हणाला, ‘जर दर महिन्यात असा

दरोडा पडला तर काय मजा येईल!’

*याला म्हणतात ‘प्रॉयॉरिटी बदलणे’*

( *Changing priority*).

कारण ‘पर्सनल

हॅपिनेस’ हा तुमच्या ‘जॉब’ पेक्षा जास्त महत्वाचा असतो.

दुस-या दिवशी टी. व्ही. वर बातमी झळकली

की *बँकेवर 100 लाख डॉलर्सचा दरोडा पडला*.

पण ही बातमी ऐकून दरोडेखोर मात्र हैराण झाले.

कारण त्यांनी आणलेली कॅश परत परत मोजली. पण ती फक्त 20 लाख डॉलर्सच निघाली.

*मग 80 लाख डॉलर्स कुठे गेले?*

*खरी मेख काय आहे ते सिनियर दरोडेखोराच्या बरोबर लक्षात आहे.*

तो वैतागून म्हणाला, ‘आपण

जीवावर उदार होऊन दरोडा टाकला पण.

आपल्याला फक्त 20 लाख डॉलर्सच मिळाले.

पण

त्या बँक मॅनेजरने मात्र काहीही न करता 80

लाख डॉलर्स लाटले.

*खरे आहे माणसाने शिकले पाहिजे.नुसतेच दरोडेखोर न* *होता ‘सुशिक्षित दरोडेखोर’ व्हायला पाहिजे,’*

*याला म्हणतात ‘ज्ञान’ म्हणजेच* *‘नॉलेज’*

( *Knowledge*) ज्याची किंमत

सोन्यापेक्षाही जास्त असते.

तुमचे सोने नाणे

लोक पळवून नेऊ शकतात पण तुमचे ‘नॉलेज’ कुणीच

पळवून नेऊ शकत नाही.

🔴

#WhatsApp #Forward

“भाव” तसा देव… 

Ganapati Idols shop.JPG

भाव” तसा देव… 

 

स्थळ: शनिवार पेठ, पुणे

वेळ: दिवेलागणीची (संध्याकाळी ७)

विषय: गणेशोत्सवानिमित्त गणपतीची मूर्ती खरेदी

 

माझ्या मित्राला गणपतीची मूर्ती घ्यायची होती म्हणून मी त्याच्या बरोबर गेलो होतो.

एक ज्येष्ठ नागरीक दांम्पत्य एका गणपती मूर्ती विक्री केंद्रावर सुमारे २५ मिनिटे रेंगाळून गणपती मूर्ती न्याहाळत होते. म्हणजे “अहो” मूर्ती बघत होते, आणि “अगं” पूजा साहित्य घेत होत्या.

अहोंना काही केल्या एकही गणपती मूर्ती पसंत पडत नव्हती.

ह्या मूर्तीची बैठक योग्य नाही. ह्या मूर्तीचे अवयव प्रमाणबद्ध नाहीये,  हात बारीक आहेत.

हे सोवळं बरोबर नाही,  पितांबर पाहिजे… इत्यादी इत्यादी

 

गणपती दाखवणाराही वैतागला होता…

 

शेवटी एक मूर्ती अहोंना पसंत पडली…असं वाटलं…

अहो – अगं, ही मूर्ती पाहिली का? अगदी बरोब्बर आहे…मला वाटत हीच घेऊ

 

अगं नी ढुंकूनही पाहिलं नाही, नुसतं “हं” वर भागवलं.

 

अहो – कितीला आहे ही मूर्ती?

विक्रेता – ८०० रुपये

अहो – (धक्का बसल्याचे अजिबात न दाखवता) बघू जरा एकदा जवळून…

आणि मग मूर्ती परत एकदा जवळून बघितल्या सारखे करत “च्च” वगैरे नापसंती दाखवत म्हणाले “अगं, डोळे काहीतरी वेगळे वाटतात नाही का? भाव पाहिजे तसा नाहीये ह्या मूर्तीचा…म्हणजे बघितल्यावर कसं प्रसन्न वाटलं पाहिजे, तसं नाही वाटतं…चल आपण दुसरीकडे बघून येऊ”

दुकानदारानी सौम्य सात्विक शिवी घातली आणि पुटपुटला – “च्यायला, भाव पाहिजे तसा नाही ते ह्याला किंमत सांगितल्यावर समजले का… म्हणे प्रसन्न वाटत नाही. लोकांना देव प्रसन्न व्हावा असं वाटतं , आणि इथे ह्यांना प्रसन्न प्रसन्न वाटलं पाहिजे! कंजूष…आता घेईल १५०-२०० रुपयांची मूर्ती आणि म्हणेल “असाच भाव हवा होता, आता कसं प्रसन्न वाटतयं”…म्हणतात ना भाव तसा देव”

असं म्हणून त्यांनी अत्यंत रागाने आमच्याकडे पाहिले. बहुदा “हे दोघे पण तसलेच “भावि”क असणार” असा  त्याचा समज झाला असेल (खरं तर असं त्यानें ओळखले असेल!)

आता उगाच त्याचा रोष आपल्यावर नको, म्हणून मी आधीच सांगून टाकलं – “जरा चांगल्या मूर्ती दाखवा – ८०० ते १२०० रुपयांपर्यंत!”

विक्रेता खूष! मित्र… चेहऱ्यावर कोणत्याही भावाचा अभाव… त्याला काही समजायच्या आतच मी मोबाईल फोन वर बोलल्यासासारखं करून तिथून पसार झालो!

अजून तरी मित्राचा फोन आला नाही… त्यामुळे आता मला “प्रसन्न” वाटतंय! बहुतेक त्याने ८०० रुपये वाली मूर्ती घेतली असणार… थोडक्यात ह्या वर्षी त्याच्याकडे  प्रसाद म्हणून माव्याच्या मोदका ऐवजी खडीसाखर असणार!

 

श्री. शि. द. फडणीस /S.D. Phadnis

These cartoons are by famous Indian cartoonist S.D.Phadnis.

Awesome work…he doesn’t use caption or speech bubble. His illustration are good enough.

सुप्रसिद्ध व्यंगचित्रकार (किंवा अर्कचित्रकार) श्री. शि. द. फडणीस यांची काही चित्रे

Blog at WordPress.com.

Up ↑