Notes to Myself


November 2008

Why did NSG take 9 hrs to get there?

An article from Sunday Times of India – throwing light on dismal crisis management in India.

NSG (National Security Guards) is the top-notch security agency that did a marvellous job in saving many civilians under seige at Hotel Taj, Hotel Oberoi and other places. 

But it took over 9 hours for NSG troops to reach Mumbai from New Delhi and start their mission. 

This reveals many cracks in the crisis management in India – especially for a city like Mumbai that is the Financial Capital of India.

Here is why it took so long for NSG to reach Mumbai – and how the events unfolded:


The terrorists strike Mumbai  at 9.30pm on 26/11/2008. Chief Minister Vilasrao Deshmukh is in Kerala. He is briefed about the attack on the city’s prime locations. By the time Deshmukh grasps the enormity of the situation, 90 minutes have gone by. 

He rings Union home minister Shivraj Patil at 11pm and asks for NSG commandos. 

“How many men?” Patil asks. “200,” says the CM. Patil calls NSG chief J K Dutt and tells him to send 200 battle-ready commandos to Mumbai. 

Most of the NSG men have to be roused from sleep. They don their uniforms, strap on safety gear, collect ammo and firearms. It is discovered that the only plane that can take 200 men, the IL 76, is not in Delhi but Chandigarh. Precious minutes are ticking by. 

The IL 76 pilot is woken, the plane refuelled. It reaches Delhi at 2am. By the time the commandos get in and the plane takes off, four-and-a-half hours have elapsed. Experts say that unless a response is mounted within 30 minutes of an attack, the enemy can assume key defensive positions.

It takes the aircraft almost three hours to land at Mumbai airport. Unlike the Boeing and Airbus, IL 76 is a slow plane. By the time the NSG commandos board the waiting buses it is 5.25am. 

<div style="text-align

The buses take another 40 minutes to reach the designated place in south Mumbai where the commandos are briefed, divided into different groups and sent out on their mission. 

By the time they start their operation, it is 7am — in other words, nine-and-a-half hours after the terror strike. 

Many lives might have been saved had this delay not happened. 

The obvious question is why is the NSG stationed only in Delhi. When Indian cities are vulnerable to terror attacks, why is there no commando force like the NSG, or its units, in every city?

Source: Sunday Times of  India, (November 30,2008)


Enough is enough

As a consequence of brutal terror attack on Mumbai that shook the entire nations, things have started moving fast. It is extremely sad that it took such a heinous attack and lives of many civilians and India’s best security people for government to act.

India has always been proud of its democracy – and rightly so. But the fact is, the same democracy – what sometimes is referred to as ‘functioning anarchy’ has led us to the current state of the nation. We have developed this habit of taking an assault, absorbing all pains and shocks  and moving on without fighting back…the shameless politicians and the high-brow, elite class call it – ‘The spirit of India’ (???)

There have been many bomb blasts and terror attacks in India over the years. But the one on Mumbai has aroused completely different sentiments. The reason is obvious – till now terror attacks were limited mostly to railways, targeted at common people (except for the one on parliament). But the one on 26/11 was targeted at rich and elite class of the five-star hotels. Many high profile business leaders, bureaucrats and other distinguished guests became victim or escaped narrowly. This created a panic wave among those sections of the society which till now had considered themselves safe. These people did not do much in the past than to shed a tear or two for the common people victimized in the attacks – or maybe donate some money, organize charity shows to raise funds etc. But this time they are responding differently – for the first time they can feel pains and sufferings of common man. Look at the way this high-brow society (from Shobha De to Amitabh Bachchan to other celebrities) are reacting – ‘Enough is enough’

It is unfortunate that such a threat to India compel s us to unite against war on terror – nevertheless the silver lining is that – at least now the need for national security is felt unanimously by India.

Ajmal Amir Kamir, age 21,  (picture below) is the only terrorist involved in the Mumbai attack to have been captured alive. He speaks fluent English and hails from Pakistan’s Faridkot district. It absolutely perplexes me to imagine what goes on in the minds of such youth who embrace terrorism – what kind of education/ brain-washing they go through. What their primary motive is and what kind of a system gives them a free hand to develop these feeling?

India have used a tough language while citing Pakistan link to the terror – and as per the customary, Pakistan has shaken hands off it. There may or may not be any involvement of Pakistani government in these attacks but the fact that cannot be denied is: These terrorist groups have been using Pakistani soil to carry out such plots, and the government of Pakistan has not been able to contain them.

It remains to be seen how this diplomatic and political battle shapes up between India and Pakistan – does it lead to a war, does it end up like ‘a flash in the pan’ just as on many previous occasions or does it act as the prime issue in the upcoming General Elections in India. The recent developments are already hinting towards the last – when Home Minister was asked to resign from his post citing the responsibility of the attack and the opposition clinched the opportunity by calling it a step ‘too little, too late’

But one thing is certain that the mood amongst common people has reached it tolerance level. The message is clear and loud: ‘Enough is enough’

(Ajmal Amir Kamir – the only terrorist caught alive)
(terrorists stormed CST Railways station)
(Taj hotel set on fire)
(Carnage at CST Railway station)
(Hotel Taj in flames)

SWOT Analysis for dummies :)

SWOT analysis is an important management term used by all and sundry to sound intelligent. My problem is after I utter the word, I have difficulty in taking it forward. Strength looks weakness and Opportunity looks like Threat to me. Every time I end up being jumbled and more confused.

But wait… I have found a remedy for myself. Let me know if it helps you too. Here’s SWOT explained.

  • Strength: My wife.
  • Weakness: My neighbour’s wife.
  • Opportunity: When my neighbour’s away.
  • Threat: When I am away.

Man tries to pay bill with spider drawing

Below is the complete email conversation that Adelaide man David Thorne claims he had with a utility company chasing payment of an overdue bill.

From: Jane Gilles
Date: Wednesday 8 Oct 2008 12.19pm
To: David Thorne
Subject: Overdue account

Dear David, 
Our records indicate that your account is overdue by the amount of $233.95. If you have already made this payment please contact us within the next 7 days to confirm payment has been applied to your account and is no longer outstanding.

Yours sincerely, Jane Gilles

From: David Thorne
Date: Wednesday 8 Oct 2008 12.37pm
To: Jane Gilles
Subject: Re: Overdue account

Dear Jane, 
I do not have any money so am sending you this drawing I did of a spider instead. I value the drawing at $233.95 so trust that this settles the matter.

Regards, David.

From: Jane Gilles
Date: Thursday 9 Oct 2008 10.07am
To: David Thorne
Subject: Overdue account

Dear David, 
Thankyou for contacting us. Unfortunately we are unable to accept drawings as payment and your account remains in arrears of $233.95. Please contact us within the next 7 days to confirm payment has been applied to your account and is no longer outstanding.

Yours sincerely, Jane Gilles

From: David Thorne
Date: Thursday 9 Oct 2008 10.32am
To: Jane Gilles
Subject: Re: Overdue account

Dear Jane, 
Can I have my drawing of a spider back then please.

Regards, David.

From: Jane Gilles
Date: Thursday 9 Oct 2008 11.42am
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Overdue account

Dear David, 
You emailed the drawing to me. Do you want me to email it back to you?

Yours sincerely, Jane Gilles

From: David Thorne
Date: Thursday 9 Oct 2008 11.56am
To: Jane Gilles
Subject: Re: Re: Re: Overdue account

Dear Jane,

Yes please.

Regards, David.

From: Jane Gilles
Date: Thursday 9 Oct 2008 12.14pm
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Re: Re: Overdue account


From: David Thorne
Date: Friday 10 Oct 2008 09.22am
To: Jane Gilles
Subject: Whose spider is that?

Dear Jane, Are you sure this drawing of a spider is the one I sent you? This spider only has seven legs and I do not feel I would have made such an elementary mistake when I drew it.

Regards, David.

From: Jane Gilles
Date: Friday 10 Oct 2008 11.03am
To: David Thorne
Subject: Re: Whose spider is that?

Dear David, Yes it is the same drawing. I copied and pasted it from the email you sent me on the 8th. David your account is still overdue by the amount of $233.95. Please make this payment as soon as possible.

Yours sincerely, Jane Gilles

From: David Thorne
Date: Friday 10 Oct 2008 11.05am
To: Jane Gilles
Subject: Automated Out of Office Response

Thankyou for contacting me. I am currently away on leave, traveling through time and will be returning last week.

Regards, David.

From: David Thorne
Date: Friday 10 Oct 2008 11.08am
To: Jane Gilles
Subject: Re: Re: Whose spider is that?

Hello, I am back and have read through your emails and accept that despite missing a leg, that drawing of a spider may indeed be the one I sent you. I realise with hindsight that it is possible you rejected the drawing of a spider due to this obvious limb ommission but did not point it out in an effort to avoid hurting my feelings. As such, I am sending you a revised drawing with the correct number of legs as full payment for any amount outstanding. I trust this will bring the matter to a conclusion.

<p style="line-hei

ght:14.25pt;margin:0 0 15pt;”>Regards, David.

From: Jane Gilles
Date: Monday 13 Oct 2008 2.51pm
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Re: Whose spider is that?

Dear David, As I have stated, we do not accept drawings in lei of money for accounts outstanding. We accept cheque, bank cheque, money order or cash. Please make a payment this week to avoid incurring any additional fees.

Yours sincerely, Jane Gilles

From: David Thorne
Date: Monday 13 Oct 2008 3.17pm
To: Jane Gilles
Subject: Re: Re: Re: Re: Whose spider is that?

I understand and will definately make a payment this week if I remember. As you have not accepted my second drawing as payment, please return the drawing to me as soon as possible. It was silly of me to assume I could provide you with something of completely no value whatsoever, waste your time and then attach such a large amount to it.

Regards, David.

From: Jane Gilles
Date: Tuesday 14 Oct 2008 11.18am
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Re: Re: Re: Whose spider is that?



अगदी रमतगमत चालत असलेल्या सुभेदार बंताला पाहून मेजर संता कडाडला, ”सुभेदार बंता, हा युद्धसराव सुरू आहे. काल्पनिक शत्रू समोरून अतिशय वेगानं आपल्या दिशेनं सरकतोय. प्रचंड काल्पनिक गोळीबार सुरू आहे. दोन्ही बाजूंनी सुरू असलेल्या काल्पनिक धुमश्चक्रीत तू अडकला आहेस
.”बंतानं ताबडतोब जमिनीवर लोळण घेतली, दोन गिरक्या घेऊन तो एका जागी तो उठून बसला.
ते पाहून चक्रावलेल्या संतानं विचारलं, ”सुभेदार संता, हे तू काय केलंस?” ”
सर, मी एका काल्पनिक झाडाच्या आडोशाला दडलोय!!!!”
गुरुजी: बंड्या तू सांग, समाज तुझ्या कडे 10 गोळ्या आहेत.
बंड्या: पण गुरुजी माझ्या कडे 10 गोळ्या नाही आहेत.
गुरुजी: समाज की तुझ्या बपाचे काय जाते, बर तू बस परश्या तू सांग, समाज तुझ्या कडे 10 गोळ्या आहेत.
परश्या: पण गुरुजी खरच माझ्या कडे पण 10 गोळ्या नाही आहेत.
गुरुजी: समाज की तुझ्या बपाचे काय जाते, बर तू बस नार्‍या तू सांग, समाज तुझ्या कडे 10 गोळ्या आहेत.
नार्‍या: ठीक आहे गुरुजी पुढे ? गुरुजी: शब्बास !! तर समाज तुझ्या कडे 10 गोळ्या आहेत, त्यातल्या तू 3 मिनेला दिल्यास, मग तुज़या कडे किती गोळ्या राहिल्या?
नार्‍या: 20 गुतुजी. गुरुजी: आरे 10-3 वीस होतात काय रे.
नार्‍या: आहो समजा की गुरुजी तुमच्या बपाचे काय जाते.
” डॉक्टर मला दीर्घायुष्य हवं आहे. खूप खूप जगायचं आहे. मी काय करू?” ”
लग्न करा.” ” लग्नामुळे आयुष्य वाढेल?” ”
नाही. पण, खूप खूप जगायची इच्छाही पुन्हा होणार नाही!!!”
”आज आपल्या लग्नाचा वाढदिवस आहे. काय करायचं आपण?” बायकोनं विचारल.
नवरा उत्तरला, ”दोन मिनिटे उभे राहून शांतता पाळूयात!!!”
विन्या प्रधान एक्स्प्रेसवेवरून सुसाट कार चालवत होता. ‘वाँव वाँव वाँव’ करत मागून आलेल्या पोलिसाने विन्याला अडवला. ”ऐंशी किलोमीटरची स्पीड लिमिट आहे आणि तुम्ही १२०च्या स्पीडनी गाडी हाणताय? चला, लायसन काढा.”

विन्या म्हणाला, ”लायसन्स नाहीये माझ्याकडे. पोलिसांनीच जप्त केलंय काल. एका सायकलवाल्याला उडवला म्हणून.”
<span class="Apple-style-s
n” style=”font-size:medium;”>
” भले शाब्बास! गाडीची कागदपत्रं आहेत का?”

” आहेत ना आहेत. या साइडच्या कप्प्यातच आहेत. माझी गन आहे ना तिच्याखाली. पण, गनला हात लावू नका. नाहीतर तुमच्या बोटांचे ठसे उमटतील तिच्यावर आणि गोत्यात याल.”

पोलिस जरासा चपापला. ”गननी काय खूनबिन केलात की काय?”

” खून करायची इच्छा नव्हती हवालदारसाहेब माझी! पण, त्या बाईनं फारच झटापट केली. मग घातली गोळी तिला. मागे डिक्कीत पडलीये तिची डेड बॉडी!”

पोलिसानं गाडीची चावी काढून घेतली. वायरलेसवरून वरिष्ठांना संदेश पाठवला. व्हॅन आली. इन्स्पेक्टरसाहेबांनी विन्याला विचारलं, ”तुमच्याकडे गन आहे?”

” छ्या हो! माझ्यासारख्या माणसाकडे गन असेल, असं वाटतं तुम्हाला?”

साहेबानं कप्पा चेक केला. त्यात गन नव्हती. साहेब म्हणाले, ”लायसन्स बघू.”

विन्यानं तात्काळ लायसन्स आणि गाडीची कागदपत्रं काढून दाखवली.

बुचकळ्यात पडलेल्या साहेबानं डिकी उघडायला लावली. ती रिकामी. साहेब म्हणाले, ”कमाल आहे! आमचा हवालदार तर म्हणत होता की तुमच्याकडे लायसन्स नाही, गन आहे, तुम्ही एक खून केलाय, बॉडी गाडीतच आहे म्हणून!”

” माय गॉड!” विन्या चित्कारला, ”आणि त्याचा असाही दावा असणार की, मी गाडी फार फास्ट चालवत होतो म्हणून त्यानं मला थांबवलं!!!!”
साधूवेशातील रावण : माई भिक्षा दे!

पर्णकुटीतली स्त्री : साधू महाराज, ही घ्या भिक्षा!

रावण : माई, या रेषेच्या थोडं पुढे येऊन वाढ. मी जाम थकलोय. (स्त्री पुढे येताच तिला उचलून घेतो आणि विकट हास्य करतो) हा हा हा, मी साधू नाही, रावण आहे.

स्त्री (तेवढेच विकट हसून) : हा हा हा! मीही सीता नाही, कामवाली आहे!!!!

सर :- राजु पाण्यात राहणारया प्राण्याचे नाव सांग
राजु :- बेडूक
सर :- गुड , अजुन दोन प्रण्यांची नावे सांग
राजु :- बेडकाचे बाबा आणि बेडकाची आई
<div style="text-align


तुझी ताई कशी आहे?
बरी आहे.
बरा आहे.
बरीच आहे की!
मग, बाबाही बरेच असतील..
छे छे! बाबा एकच आहेत.
पहिला हातात वाळू घेऊन विचारतो,
‘सांग बरं माझ्या हातात काय आहे?’

दुसरा लांब समुद्रात पाहून सांगतो,

पहिला वाळू फेकून देत म्हणतो,
‘जा बाबा, तू पाहून सांगतो.’
२ चिमण्या असतात

त्यातली एक म्हणते “चिऊ”
दुसरी काहीच म्हणत नाही!
कारण दुसरी चिमणी Factory ची असते.
बाबा लग्नाला किती खर्च येतो..?
सांगता येत नाही.. माझा अजुनही चालु आहे..
————————————————————<span class="Apple-style

-span” style=”font-size:medium;”>————————

माझ्या काकाला तो केंव्हा मरणार याची नक्कि तारीख, वेळ,व स्थळ माहीत आहे…
कमाल आहे..हे कस काय बुवा?…
त्याला न्यायाधीशांनी सांगितल आहे….
रविवार चा दिवस होता, एका मोठ्या उद्यानात, संता एक खड्डा, खणायचा, ५ मिनिटानी, बंटा येवुन
तो खड्डा मातिन बुजवायचा, झारिन पाणी शिंपायचा. परत संता दुसरा खड्डा, खणायचा, ५ मिनिटानी, बंटा येवुन तो खड्डा मातिन बुजवायचा, झारिन पाणी शिंपायचा…
असा त्यांचा उद्योग चालु होता. बाजुला बसलेल्या माणसाला खुप कुतुहल होत, शेवटी न रहावुन त्यान संताला विचारल कि ते नेमक काय करत आहेत.
संता म्हणाला ” हा आमचा वृक्षा रोपणाचा कार्यक्रम आहे.
आमचा फंटा नावाचा आणखी एक मित्र होता.मी खड्डा खोदायचो, फंटा त्यात झाड लावायचा, अन बंटा,माति टाकुन
खड्डा बुजवुन पाणी घालायचा, पण फंटा आता या जगांत नाहि…..”
संता-मला धमकीच पत्र आल आहे की मा्झ्या बायकोचा नाद सोड नाहीतर खुन करीन.
बंटा-मग नाद सोड,
संता-अरे निनावि पत्र आहे. मी कस ओळखु की याची बायको कोण आहे?
एका माणसाची बायको हरवते. तो प्रभु रामाच्या ्मंदिरात जातो, व प्रर्थना करतो ” हे प्रभु माझी बायको हरवली आहे,”
राम म्हणाला ” बाजुच्या हनुमानाच्या मंदिरात जा,माझी बायको पण त्यानेंच शोधली होति.”
पहिला : मला असा माणूस माहीत आहे की ज्याच्या लग्नाला तीस वर्षे झाली आणि तो आपली प्रत्येक संध्याकाळ घरातच बायकोच्या सहवासात घालवतो.
दुसरा : वा!…याला म्हणतात प्रेम.
पहिला : पण डॉक्टर म्हणतात पॅरॅलिसिस…..
५० सरदार गाडिखाली चिरडुन मेले होते, फक्त बंटा वाचला होता. टी वी चॅनेल वाले त्याचा इंटरव्ह्यु घेत होते..
चॅनल रीपोर्टर= ये सब कैसा हुआ.
संटा= ये सब गलत अनाउसमेंट का नतिजा है.
चॅनल रीपोर्टर= मै समजी नहि..
संटा= वोह ऎसा हुआ. ५० सरदार प्लॅटफॉर्म पे गाडि कि राह देख रहे थे इतनेमे अनाउंसमेंट हो गयी कि ” लुधीयाना जानेवालि गा

डि प्लॅटफॉर्म पर पधार रहि है.” ये सुनकर सारे सरदार डर गये और ट्रॅक पर कुदकर खडे हो गाये. मगर अनाउसमेंट के मुताबिक गाडि प्लॅट फॉर्म नहि आइ ट्रॅक पर आ गयी.. और ये हादसा हो गया.

चॅनल रीपोर्टर= मगर आप कैसे बच गये?
संटा= मै सुसाईड करनेके लिये ट्रॅक पर खडा था.. मैने जैसे हि अनाउंसमेंट सुनि वैसा मै वापस प्लॅट फॉर्म पर चढ गया और बच गया..सब उसकी लिला है.. जिनको बचना चाहिये वोह चले गये. जिनको जाना था वोह आपके सामने है.. 
व्यक्ती : डॉक्टर साहेब मला “फ” ला “फ” नाही म्हणता येत हो
डॉक्टर : अहो छानच तर म्हणताय की हो तुम्ही “फ”
व्यक्ती : नाही हो, डॉक्टर साहेब मला “फ” ला “फ” नाही म्हणता येत.
डॉक्टर : पुन्हा तेच, अहो म्हणताय की तुम्ही “फ”
व्यक्ती : डॉक्टर फाहेब, तुम्हाला फमजलेच नाही, मला काय म्हणायचे आहे ते!
स्त्रियांच्या मैत्रीपेक्षा पुरुषांची मैत्री अधिक घट्ट असते. 
एक बायको एकदा संपूर्ण रात्रभर घरीच येत नाही. दुसऱ्या दिवशी सकाळी नवरा विचारतो, तेव्हा ती सांगते, ”अरे, मी एका मैत्रिणीच्या घरी राहिले होते.” 

नवऱ्याचा तिच्या शब्दांवर विश्वास बसत नाही. तो तिच्या सर्वात जवळच्या १० मैत्रिणींना फोन करतो. त्याची बायको आपल्याकडे आली नव्हती, असंच दहाहीजणी सांगतात. 

आता जेव्हा एक नवरा संपूर्ण रात्रभर घरीच येत नाही, तेव्हा काय होते पाहा. दुसऱ्या दिवशी सकाळी बायको विचारते, तेव्हा तो सांगतो, ”अगं मी माझ्या एका मित्राच्या घरी राहिलो होतो.” 

बायकोचा नवऱ्यावर विश्वास बसत नाही. ती त्याच्या सर्वात जवळच्या १० मित्रांना फोन करते. त्यांतले पाचजण छातीठोकपणे सांगतात की काल रात्री तो त्याच्याच घरी होता. उरलेले पाचजण तर, आत्ताही तो आपल्या घरातच आहे असंही सांगून टाकतात
संता-बंता जंगलात गेले होते. समोरून अचानक वाघ आला. संतानं प्रसंगावधान राखून गुरकावणाऱ्या वाघाच्या डोळ्यांत चपळाईनं माती फेकली आणि तो बंताला म्हणाला, ”पळ पळ बंता!” 

बंता हसत उत्तरला, ”मी का पळू? माती तू फेकलीयेस त्याच्या डोळ्यांत!!!!”
एक व्यक्‍ती अचानक विमानात ओरडतो “HIJACK “.
सर्व जण आपले हात वर करतात.
त्याच वेळी दुसऱ्याबाजुने एक व्यक्‍ती उठतो.


आणि ओरडतो. “HIJOHN “.


तो आणि ती एका कॉफीशॉपमध्ये ब्लाइंड डेटवर भेटले. पण त्याला तिच्याबरोबर एक मिनिटही घालवणंही जड जात होतं. केमिस्ट्री जमत नव्हती.
अशी वेळ आलीच तर सुटका व्हावी, म्हणून त्यानं एका मित्राला मोबाइलवर फोन करायला सांगून ठेवलं होतं. अचानक त्याचा मोबाइल वाजला. ‘एक्स्क्यूज मी!’ म्हणून तो लांब गेला आणि अगदी पडेल चेहऱ्यानं तिच्यापाशी येऊन म्हणाला, ”व्हेरी सॉरी! पण, आत्ताच माझे आजोबा वारले आहेत.”
ती आनंदानं उसळून म्हणाली, ”थँक यू व्हेरी मच! तुझे वारले नसते तर माझ्या आजोबांना मरावं लागलं असतं!!!!

एकदा दोन चोर बॅंकेत दरोडा टाकतात.]सर्व पैसे ते दोघ पोत्यमध्ये भरतात.एक जण दुस~याला विचारतो,”आपण एवढे पैसे मोजायचे कसे?”
तेव्हा दुसरा चोर म्हणतो,”आपल्याला पैसे मोजायची गरज नाही,आपण फ़क्त उद्याचा पेपर वाचायचा….”

संताला आपल्या बायकोच्या वागण्यावर थोडा संशय होता. तो येता जाता आपल्या १० वर्षाच्या मुलाला सांगत असे माझ्या नंतर घरी कोणी आले-गेले तर मला सांगत जा. एकदा काही कामासाठी संता गावाबाहेर गेला तेथुन आपल्या घरी फोन केला तेव्हा त्याच्या मुलाने फोन उचलला…
“हलो…. :संता – “बेटा घरी कोण कोण् आहे ? “
मुलगा – “मी मम्मी व मम्मी चा दोस्त”
संता – “काय ?.. एक काम कर लवकर सांग ते काय करत आहेत..”
मुलगा – “ठीक आहे… थांबा दोन मीनीट”थोड्या वेळाने मुलगा- “ते दोघे… बेडरुम मध्ये आहेत.”
संता रागाने- “काय? बेटा एक काम कर….. पळत पळ्त जा व मोठ्याने बोल पापा आले.. पापा आले…. मग सांग काय झाले ते…..”

थोड्या वेळाने मुलगा परत फोन वर आला..” हलो.” संता-” बोल काय झालं”
मुलगा- “मी पप्पा आले… असं बोलल्यानंतर लगेचच मम्मी पळत किचन मध्ये केली व चाकू हातात घेऊन आपल्या पोटामध्ये मारला ती जागच्या जागी मेली.”
संता- ” बर झालं…. त्या मम्मी च्या दोस्ताचे काय झाले?”
मुलगा -” त्याने खिड्कीतून खाली स्विमीग फुल मध्ये ऊडी मारली..पण आज ड्राय-डे फुल मध्ये पाणीच नाही….तो पण मेला….”
संता – “हा हा हा…… क्या बात है दोनो खल्लास ……. अरे एक मीनीट माझ्या घराजवळ तर स्विमीग फुलच नाही आहे..एक मीनीट हे सरदार संताच्या घराचाच फोन नंबर आहे ना? “
class=”Apple-style-span” style=”font-size:13px;”>

१) एकदा मी एका मित्राला विचारलं’तुझा भुतांवर विश्वास आहे?’
तो म्हणाला ‘अजिबात नाही! ‘ आणि अदृश्य झाला.
२) एका बंगल्यात ‘भुते’ आहेत असे कळल्यावर एक भुतांवर विश्वास नसणाऱ्या माणसाने त्या बंगल्याचा दरवाजा ठोठावला.
दार उघडणाऱ्या नोकराला त्याने विचारले ‘काय रे, इथं भुतं राहतात म्हणे’ नोकर म्हणाला ‘ काय माहीत! मी मरून दहाच वर्षे झाली आहेत’.
” मिस्टर प्रधान, मृत्यूनंतरच्या अस्तित्त्वावर तुमचा विश्वास आहे का?” मॅनेजर मानकाम्यांनी थंड सुरात विचारलं.
” छ्या! बकवास आहे हो सगळी!” विन्या उत्तरला. ” माझंही मत अगदी तुमच्यासारखंच होतं आतापर्यंत.
पण, आता बसला. काल तुम्ही ज्या एकुलत्या एका काकांच्या अंत्ययात्रेसाठी हाफ डे टाकून गेलात ते आज चक्क ऑफिसात आले आहेत तुम्हाला भेटायला!!!!
“या दोन्ही औषधांच्या आता रोज दोन दोन पुड्या घ्या बरे वाटेल.
“डॉक्टरांनी पेशंटला सांगताच पेशंट म्हणाला,”
डॉक्टर दोन काय चार पुड्या घेईनपण पुड्यांचा कागद जरा पातळ वापरा मागच्या पुड्या गिळायला खुप त्रास झाला होता….”
कोर्टात गांधीजींचा फोटो कशाला लावतात..?….खिळ्याला !!!
प्र. : पुण्याच्या हॉटेलात हाफ चिकन मागवल्यावर ते यायला खूप वेळ का लागतो?
उ. : कारण, हॉटेलवाले हाफ चिकनची दुसरी ऑर्डर आल्याशिवाय कोंबडीला हातच लावत नाहीत!!!!
गुरुजी : राजु, सांग एका वर्गात २० मुले आणि १० बाकडे आहेत.
तर त्या समोरच्या पेरुच्या झाडाला किती आंबे आहेत?
राजु : चाळिस.
गुरुजी : ते कसे काय??
राजु : कारण मी आज डब्यात पोहे आणले आहेत

World Association of Newspapers: Interesting information

I am an avid reader of Chandoba – Marathi version of kids popular magazine Chandamama ( and still buy its monthly issue. (Don’t judge me by this…I also read other stuff for ‘grown ups’ :P) Must mention here that the magazine that was sold for Rs. 5 not long ago has now touched Rs. 20 apiece!!!

I came across a rather interesting bit published in Nov 2008 issue that talked about India’s newspaper circulation numbers in comparison with the rest of the world. It aroused my interest and hence I decided to dig further – based on the references cited in that snippet.

The reference was a report published in June 2008 by World Association of Newspapers, aka WAN ( WAN is the apex body of leading newspapers publishers. It represents over 18,000 publishers from 102 countries. WAN aims to defend and promote press freedom and promote co-operation between its member organizations across the world. 

Apart from this WAN also publishes many reports, statistics about the newspaper circulation, its growth and the direction. It is considered to be a credible source for anything to do with newpaper publishing industry.

Now coming back to the article in that kids magazine, what caught my attention was this:
India prints over 99,000,000 (99 million or 9.9 crores) copies of daily newspapers and stands at second position. China tops the list with 107,000,000 copies (10.7 crores). China and India are followed by Japan (68 million or 6.8 crores) and USA (50 million or 5 crores). In 2007, the daily newspaper circulation in India rose by 11.2% as against worldwide rise of just 2.57%. Amongst world’s top 100 daily newspapers (on basis of circulation) 74 are from China, India and Japan

Here is elaborate information  on this:

I found this interesting from different perspectives:

Firstly, contrary to common perception, the world newspapers circulation is still growing (though by just 2.57%). So even with the advent of
lectronic media, an era of ‘breaking news’ and ‘online news’ people still want to read dailies – that is a very heartening. What makes me more happy is the fat that the growth in India (at 11.2%) is still very strong. It means that people still have faith in ‘published’ news. With so many ’24 hrs.’ news channels trying to ‘create’ news, people are relying more and more with what is ‘written’. So some positives in there…

Another thing that makes me happy is the dominance of Asian countries (China, India, Japan) in that top 100 list. One should understand that the newpaper publishing in the West and US has a long tradition. Many newspapers have gained such a great credibility that the opinions published in these dailies can actually change the public perception. Many notable newspapers in the US and Europe take a significant position in lots of social issues, welfare causes and debates. I do not see that happening in India to that extent.
Even then, the top 100 list is dominated by Asian dailies – and it is not only because of the population. Another reason for this, at least in India, is that people ‘believe’ what is printed in newspapers. They are influenced by opinion of newspapers and often see the news (and the world) in that direction. 
So Indian newspapers have a great opportunity to be a ‘change agent’ for society, to bring about social reforms through responsible journalism. A mere rise in circulation will not make any difference.

Considering that India’s population is 1.2 billion and literacy of around 60%, there should be around 720 million readers in India. If we assume that per family people buy only one daily (assuming average size of family as 4), the total newspaper circulation in India should be roughly 180 million. (I know this is a rough approximation, but serves the purpose well).

So India’s circulation of 99 million is well below that 180 million figure – which means the daily newspapers have not yet reached to all (literate) people and there is huge scope for growth. So it can be estimated that India’s growth story will continue in years to come.

Another significant point I want to mention about the trends in Indian publishing industry (which is not covered  in WAN report) is – the new wave of consolidation within the industry and with allied industries, mainly electronic media.

A lot of big publishers are aquiring small and regional dailies to increase geographical footprint. Many publishing houses are tying up with electronic media. e.g. IBN with Lokmat, NDTV with Indian Express etc. Some publishing houses such as Times group and India Today are launching their own news channels (Times Now and Headlines Today). So he competition is not between the traditional newspaper publishers, but also with the electrinic media. This will have both positive and negative effects – on circulation, on the integrity of news reporting etc. But it is something the newspapers must learn to live with. They do not have a choice.

Ultimately the responsible journalism will survive any competition in the long run.

~ Kaustubh
P.S.: The role and impact of advertising revenue in newspapers and the recent trend of publshing houses going public to raise capital is another topic of discussion – which I find equally interesting (primarily because I have invested in them :P)

A picture speaks a thousand words…

They say ‘ A picture speaks a thousand words’…let’s test it!!!

What do you make of these pictures???

Bottom Up approach in Software Industry…

Programmer to Team Leader:

‘We CAN NOT do this proposed project. It will involve a major design change and no one in our team knows the design of this system. Also nobody in our company knows the language in which this application has been written. If you ask my personal opinion, the company should never take this type of project.’

Team Leader to Project Manager:

‘This project will involve a design change. Currently, we don’t have any staff who has experience in this type of work. Also, the language is unfamiliar to us, so we will have to arrange for some training if we take this project. In my personal opinion, we are not ready to take on a project of this nature.’


Project Manager to 1st Level Manager:

‘This project involves a design change in the system and we don’t have much experience in that area. Also, not many people in our company are appropriately trained for it. In my personal opinion, we would need more time than usual to complete it.’


1st Level Manager to Senior Level Manager:

‘This project involves design re-engineering. We have some people who have worked in this area and others who know the implementation language, so they can train other people. In my personal opinion we should take this project, but with caution.’


Senior Level Manager to CEO:

‘This project will demonstrate to the industry our capabilities in remodeling the design of a complete legacy system. We have all the necessary skills and people to execute this project successfully. Some people have already given in house training in this area to other staff
members. In my personal opinion, we should not let this project slip by us under any circumstances.’

<span class="Apple-style-span"

CEO to Client:

‘This is the type of project in which our company specializes. We have executed many projects of the same nature for many large clients. Trust me when I say that we are the most competent firm in the industry for doing this kind of work. It is my personal opinion that we can execute this project successfully and well within the given time frame.’

Create a free website or blog at

Up ↑