Notes to Myself



चहा स्तोत्र…

कॉफी मुक्त होण्यासाठी कॉफीच्या आधीन गेलेल्या (म्हणजे वाट चुकलेल्या) लोकांनी हे स्तोत्र रोज ३ वेळा म्हणून नंतर चहा-तीर्थ घेतल्यास १ महिन्यात ते बरे होतात आणि योग्य मार्गाला लागतात  🙂



अजूनही… दाटून कंठ येतो…

colors marathiSur-Nava-Dhyas-Nava-Colors-Marathi-Musical-Show-Title-01

झी मराठी सारेगमप आणि कलर्स मराठी सूर नवा ध्यास नवा – दोन्ही संगीताचे कार्यक्रम एकाच दिवशी आणि एकाच वेळेस सुरु. Interesting! हे collusion शिवाय शक्य नाही. कारण आधी बरीच तयारी केलेली असणार. बहुतेक वातावरण निर्मिती साठी दोन्ही कार्यक्रम एकत्र करणेच फायदेशीर असेल…


बरोबर १० वर्षांपूर्वी २००७ मध्ये झी मराठी सारेगमप लिटिल चॅम्प्स हा कार्यक्रम झाला. तेव्हाच्या खूप चांगल्या आठवणी आहेत. कारण ती माझ्यादेखील एका रम्य अनुभवाची सुरुवात होती.


आत्ता हे कार्यक्रम बघताना त्या अनुभवाची, व्यक्तीची खूप खूप आठवण झाली, होत आहे!


Feeling choked… 😦


विसरायचा अनेक महिन्यांचा प्रयत्न…एका आठवणीनी कोलमडून पडतोय.


खूप खूप आनंदात रहा… stay blessed! You deserve all the happiness and smiles!



Demonetization anniversary

Today is the first anniversary of #Demonetization in India. And the nation is divided vertically on whether it was a disaster or it was a divine act. You cannot be in the middle, you have to have a position. And based on that you will be labelled and attacked/trolled/criticized or revered/hailed/saluted.

Here are few articles I am reading currently:

The Economist Article

Demonetisation’s Economic Impact: $15 Billion On 3 Vital Sectors

A year after demonetisation, its effects have still not been quantified

But black money is not kept under the pillow: Pronab Sen of IGC India

An Account Of India’s Attempts To Curb The Black Economy, And Why They Don’t Work

The stated objectives of #Demonetization were:

  1. To curb black money – unsuccessful. Because all cash is not black money. And black cash is a flow and not stock. We should have focused on Black Wealth.
  2. To stop terrorist funding – unsuccessful. It may have reduced terror funding for a while; but during last one year new currency notes were seized from terrorists
  3. To move India towards less-cash economy – only partially successful. Because of very low base, there was initial jump in Digital transactions (when expressed as %, it looked even bigger), but that has stabilized or is slowly declining.
  4. Ravi Shankar Prasad, the union minister has invented another illogical and nonsense “benefit” of demonetization yesterday. Check below news reportDemo5


On downside, there was tremendous chaos. Almost 150 people died while standing in queues. Standing in queues was hailed as a badge of patriotism. This caricature summarizes that thought well.


Economy contracted drastically – this was further accentuated by poorly executed GST implementation. The cash is back at the previous levels. Instead of 500/1000, we have 2000 rupee notes – so black cash can be stashed even more conveniently. And yes, there is no chip in 2000 rupee note!

Government is going all out and deploying several ministers, MPs and media agents to “celebrate” this day as “Anti Black Money Day”. This is like adding insult to injury. Nobody is favoring black money. But that cannot justify the illogical and ill-planned step that Demonetization was.

And there were rumors that today the PM might announce another “masterstroke” move – against Benami property (illegal/unaccounted property). Well, you can only keep calm and wait till 8 PM today for another “Mitron…” moment. Till then, happy Demonetization anniversary – in whichever way you choose to observe it…

P.S.: Don’t forget that today is also birthday of BJP Marga Darshak L. K. Advani! Born on 8th Nov 1927.

P.P.S: For Marathi people, आज पु ल देशपांडे यांचा देखील जन्मदिवस आहे (८-नोव्हेंबर-१९१९)





Mansoor Khan on “Third Curve”

If you were born in India in late 70’s or early 80’s and if you were a movie buff, you would remember two cult films – Qayamat Se Qayamat Tak (1988) and Jo Jeeta Wahi Sikander (1992). Both films were directed by Aamir Khan’s cousin and veteran film maker Nasir Hussain’s son – Mansoor Khan.

Mansoor Khan is not a usual film-maker even though he belongs to the illustrious film family – His father Nasir Husain produced so many superhit films; and his cousin Aamir Khan went on to rule film industry for 25 years!

Though Mansoor Khan directed 4 films – in addition to QSQT and JJWS, he directed Akele Hum Akele Tum (1995) and Josh (2000) and co-produced Jaane Tu Ya Jaane Na (2008) – he vanished from the film industry after 2000 and settled in Coonoor, Tamil Nadu focusing on farming.

He is an IITan and also studied at Cornell and MIT before entering film industry. Mansor Khan wrote a book ‘The Third Curve’ in Oct 2013 which talks about world economy. He talks about unsustainable cities and false understanding of money by society in his book.

Here is an excellent talk by Mansoor Khan on “Third Curve”

“भाव” तसा देव… 

Ganapati Idols shop.JPG

भाव” तसा देव… 


स्थळ: शनिवार पेठ, पुणे

वेळ: दिवेलागणीची (संध्याकाळी ७)

विषय: गणेशोत्सवानिमित्त गणपतीची मूर्ती खरेदी


माझ्या मित्राला गणपतीची मूर्ती घ्यायची होती म्हणून मी त्याच्या बरोबर गेलो होतो.

एक ज्येष्ठ नागरीक दांम्पत्य एका गणपती मूर्ती विक्री केंद्रावर सुमारे २५ मिनिटे रेंगाळून गणपती मूर्ती न्याहाळत होते. म्हणजे “अहो” मूर्ती बघत होते, आणि “अगं” पूजा साहित्य घेत होत्या.

अहोंना काही केल्या एकही गणपती मूर्ती पसंत पडत नव्हती.

ह्या मूर्तीची बैठक योग्य नाही. ह्या मूर्तीचे अवयव प्रमाणबद्ध नाहीये,  हात बारीक आहेत.

हे सोवळं बरोबर नाही,  पितांबर पाहिजे… इत्यादी इत्यादी


गणपती दाखवणाराही वैतागला होता…


शेवटी एक मूर्ती अहोंना पसंत पडली…असं वाटलं…

अहो – अगं, ही मूर्ती पाहिली का? अगदी बरोब्बर आहे…मला वाटत हीच घेऊ


अगं नी ढुंकूनही पाहिलं नाही, नुसतं “हं” वर भागवलं.


अहो – कितीला आहे ही मूर्ती?

विक्रेता – ८०० रुपये

अहो – (धक्का बसल्याचे अजिबात न दाखवता) बघू जरा एकदा जवळून…

आणि मग मूर्ती परत एकदा जवळून बघितल्या सारखे करत “च्च” वगैरे नापसंती दाखवत म्हणाले “अगं, डोळे काहीतरी वेगळे वाटतात नाही का? भाव पाहिजे तसा नाहीये ह्या मूर्तीचा…म्हणजे बघितल्यावर कसं प्रसन्न वाटलं पाहिजे, तसं नाही वाटतं…चल आपण दुसरीकडे बघून येऊ”

दुकानदारानी सौम्य सात्विक शिवी घातली आणि पुटपुटला – “च्यायला, भाव पाहिजे तसा नाही ते ह्याला किंमत सांगितल्यावर समजले का… म्हणे प्रसन्न वाटत नाही. लोकांना देव प्रसन्न व्हावा असं वाटतं , आणि इथे ह्यांना प्रसन्न प्रसन्न वाटलं पाहिजे! कंजूष…आता घेईल १५०-२०० रुपयांची मूर्ती आणि म्हणेल “असाच भाव हवा होता, आता कसं प्रसन्न वाटतयं”…म्हणतात ना भाव तसा देव”

असं म्हणून त्यांनी अत्यंत रागाने आमच्याकडे पाहिले. बहुदा “हे दोघे पण तसलेच “भावि”क असणार” असा  त्याचा समज झाला असेल (खरं तर असं त्यानें ओळखले असेल!)

आता उगाच त्याचा रोष आपल्यावर नको, म्हणून मी आधीच सांगून टाकलं – “जरा चांगल्या मूर्ती दाखवा – ८०० ते १२०० रुपयांपर्यंत!”

विक्रेता खूष! मित्र… चेहऱ्यावर कोणत्याही भावाचा अभाव… त्याला काही समजायच्या आतच मी मोबाईल फोन वर बोलल्यासासारखं करून तिथून पसार झालो!

अजून तरी मित्राचा फोन आला नाही… त्यामुळे आता मला “प्रसन्न” वाटतंय! बहुतेक त्याने ८०० रुपये वाली मूर्ती घेतली असणार… थोडक्यात ह्या वर्षी त्याच्याकडे  प्रसाद म्हणून माव्याच्या मोदका ऐवजी खडीसाखर असणार!


Something interesting and something humorous on Stock Markets

In an interesting research paper, Michael Bar-Eli, et al, analysed 286 penalty kicks in top soccer leagues and championships worldwide. In a penalty kick, the ball takes approximately 0.2 seconds to reach the goal, leaving no time for the goalkeeper to see clearly the direction the ball is kicked. He has to decide whether to jump to one of the sides or to stay in the centre at about the same time as the kicker chooses where to direct the ball. About 80% of penalty kicks resulted in a goal being scored, which emphasizes the importance a penalty kick has to determine the outcome of a game.

Interestingly, the data revealed that the optimal strategy for the goalkeeper is to stay in the centre of the goal. However, almost always he jumped left or right. In short, goalkeepers choose action (jumping to one of the sides) rather than inaction (staying in the centre). If the goalkeeper stays in the centre and a goal is scored, it looks as if he did not do anything to stop the ball. The goalkeeper clearly feels lesser regret, and risk to his career, if he jumps on either side, even though it may result in a goal being scored.

Just like the goalkeeper, professional trader too feels compelled to play every trade that is out there in the market. In most cases either the event is already priced in or it just does not play out in line with the popular belief. Despite data proving that frequent trading might be counterproductive, the norm is always to act. Action seems to always triumph inaction.

So the next time you feel compelled to place a trade in the market, remember sitting around and doing nothing may just be a better option.

In short, just follow Charlie Munger’s advice:

And now something humorous!

P.S: I have a puzzle on the probability of Goalkeeper’s best strategy to defend goal post…will post it soon!


How Many Ways Can You Walk?

This is amazing stuff! Incredible observation and depiction…!


RIP Common Sense

Received this as forward…good read!

An Obituary printed in the London Times…..Absolutely Dead Brilliant!!
Today we mourn the passing of a beloved old friend, “Common Sense”, who has been with us for many years. No one knows for sure how old he was, since his birth records were long ago lost in bureaucratic red tape. He will be remembered as having cultivated such valuable lessons as: 

– Knowing when to come in out of the rain; 

– Why the early bird gets the worm; 

– Life isn’t always fair; 

– And maybe it was my fault.
Common Sense lived by simple, sound financial policies (don’t spend more than you can earn) and reliable strategies (adults, not children, are in charge).
His health began to deteriorate rapidly when well-intentioned but overbearing regulations were set in place. Reports of a 6-year-old boy charged with sexual harassment for kissing a classmate; teens suspended from school for using mouthwash after lunch; and a teacher fired for reprimanding an unruly student, only worsened his condition.
Common Sense lost ground when parents attacked teachers for doing the job that they themselves had failed to do in disciplining their unruly children. It declined even further when schools were required to get parental consent to administer sun lotion or an aspirin to a student; but could not inform parents when a student became pregnant and wanted to have an abortion.
Common Sense lost the will to live as the churches became businesses; and criminals received better treatment than their victims.
Common Sense took a beating when you couldn’t defend yourself from a burglar in your own home and the burglar could sue you for assault.
Common Sense finally gave up the will to live, after a woman failed to realize that a steaming cup of coffee was hot. She spilled a little in her lap, and was promptly awarded a huge settlement.
Common Sense was preceded in death, by –

his parents, Truth and Trust,

his wife, Discretion,

his daughter, Responsibility,

his son, Reason.
He is survived by his 5 step brothers; 

– I Know My Rights 

– I Want It Now 

– Someone Else Is To Blame 

– I’m A Victim

– Pay me for Doing Nothing
Not many attended his funeral because so few realized he was gone. 

If you still remember him, pass this on. If not, join the majority and do nothing.


रडत राऊत बखर…

आत्ताच WhatsApp वर नुकत्याच झालेल्या महापालिका निवडणूका आणि त्याचे निकाल यांच्या पार्श्वभूमीवर आधारित एक मेसेज आला.
कालच शिवसेना आणि भाजप यांनी “तह” केला अशी बातमी आली. त्यावर आधारित ऐतिहासिक भाषेत आणि ते संदर्भ वापरून हा मेसेज सुंदर आणि कल्पक शैलीत लिहिला आहे.
टीप: शके १९७८ हे मात्र चुकलं आहे. काहीतरी चूक काढायचीच म्हणून नाही. तर शके आणि इसवीसन याबद्दल माहिती असावी म्हणून…इसवी सन ७८ पासून हे शालिवाहन शक सुरू झाले. म्हणजे सध्या शके १९३८ चालू आहे.

“शके १९७८ च्या माघ महिन्यात दख्खन प्रांतात धामधूम उडाली होती. उधोजी राजांच राज्य खालसा करण्यासाठी आदिलशहा दहा लाखाची फौज घेऊन पुन्हा एकदा जातीने उतरला होता. आदिलशाही फौजेचं नेतृत्व देवा फडणविस नावाचा विदर्भातील ताज्या दमाचा सरदार करत होता.देवा फडणविस साध्या शिपायापासुन बारगीर, हवालदार , मनसबदार अशा पायऱ्या चढत चढत सेनापती पदापर्यंत पोहचला होता तर उधोजी राजांना राज्य वंशपरंपरागत मिळालेलं होतं. फडणविसाच्या दिमतीला शेलार मामा, विनोदराउ तावडा, किरीट बहाद्दर सोमय्या आदी बिनीचे शिलेदार होते. उधोजींची सारी मदार बाळ आदित्यराजे आणि समुद्री वारे अंगावर झेलत मोठा झालेला आगरी नाखवा मिलिंद नार्वेकरावर होती. घोडदळ, पायदळ, तिरंदाज, गोलंदाज अशी दोन्ही बाजूने जय्यत तयारी झाली होती.
नाशिकचा सुबेदार आणि उधोजींचा धाकटा भाऊ राजोजीने रसद आणि कुमक पाठवू का असा सांगावा घेऊन आपला पेशवा बाळाजी नांदगावकरनाथ राजधानी मातोश्री वर पाठवला पण उधोजी राजेंनी राजोजीसाठी “गर्दीस मेळल्यावीना तोंड देखिल दाखवू नकोस” असा  उलट निरोप देऊन बाळाजीची बोळवण केली. पेशवा बाळाजी डोळ्यात अश्रु घेऊन राजगडावर परतला.
……………आणि एकदाची दोन्ही फौजांची गाठ साष्टीच्या बेटाजवळ पडली.एकच गर्दी झाली. गनिम चारी बाजुने हल्ला करू लागला पण उधोजी राजांनी स्वतः तोफेला बत्ती देऊन शत्रुला भाजुन काढुन बेजार केले. दक्षिण दिशेचा एक बुरुज लढवताना बाळ आदित्यच्या हल्ल्यात शेलार मामांचा धाकला बंधू ठार झाला हि खबर ऐकताच पिसाळलेल्या शेलारमामांनी ‘ तुमचा बाप इकडे मरुन पडला आहे आणि तुम्ही कुठे पळता’ असं ओरडत उधोजींचा जवळचा सरदार राहुल शेवाळा याला जायबंदी करुन आपला बदला घेतला. अटीतटीची लढाई झाली.
दुपार पर्यंत हाडा मांसाचा चिखल झाला.रक्ताचे ओघळ पार दर्यात जाऊन मिळाले. कोणीच मागे हटत न्हवते. पण संध्याकाळ पर्यंत चित्र पालटू लागले. शत्रूने आपल्या राखीव फौजा बाहेर काढल्या आणि मराठी फौजा शत्रुच्या संख्येपुढं धाप टाकू लागलं.किती मोती गळाले आणि किती माणकं गर्दीत मिळाली याची मोजदाद करणं कठीण होऊन बसलं. प्रत्यक्ष रणांगणावरील खबर घेऊन जासुद टाकोटाक मातोश्री वर पोहचले. खलबतखान्यात आपल्या अष्टप्रधान मंडळासह बसलेल्या उधोजींना खबर देताना जासुदांना देखिल अश्रू आवरत न्हवते.
‘राजं सध्या शिबंदी आणि रसद कमी आहे. गनिम अरबी घोडे आणि फिरंगी तोफांच्या जोरावर एकेक ठाणी काबीज करत चालला आहे. आपल्या जवळ हौसला आणि जिद्द भरपुर परंतु आत्ताच मराठी सैन्याजवळ खाण्यासाठी शिववड्याशिवाय काही उरले नाही, आदिलशाही फौजा ढोकळा फाफडा खाकरा खाऊन मस्तवाल झालं आहे. आपल्याला नुसत्या इरशिरीवर युद्ध जिंकता येणार नाहीच, पण अजून थोडा वेळ युद्ध चाललं तर आहे तेवढं राज्य सुद्धा हातातुन जाईल त्यामुळे आता आदिलशहा बरोबर सलाह करावा वेळ येईल तेव्हा आदिलशहाला बघुन घेऊ’ असा पोक्त सल्ला उधोजींना अष्टप्रधान मंडळाकडून मिळाला.
मोठ्या कष्टाने आणि दुःखी अंतकरणाने आई भवानीला साक्षी ठेऊन उधोजी राजांनी सल्ला मनावर घेतला कारण पुनवडी, वसई, वऱ्हाड, विदर्भ येथील सगळ्या किल्ल्यांना शत्रू गिळंकृत करून बसला होता. पुन्हा उभं रहायचं असेल तर आत्ता जगणं महत्वाचे होते.” बचेंगे तो और लडेंगे” म्हणणारा दत्ताजी त्यांना आठवला आणि ……………..
सालीना चाळीस हजार होन उत्पन्न असलेली साष्टीची बेटं उधोजी राजांना आणि खानदेश वऱ्हाड बारा मावळासह तीन लाख होनांचा प्रदेश आदिलशहाला या बोलीवर शके १९७८ साली तह यशस्वी पार पडला.”
रडत राऊत बखर…
तुषार दामगुडे
( खोटा इतिहासकार )

Create a free website or blog at

Up ↑