Notes to Myself



Basic Laws of Management and Marketing

marketing  with business graph and chart hand drawing on blackboard
marketing concept with business graph and chart hand drawing on blackboard

My Prof at IIM-A once said that every subject in management has its roots in some mother subject. For example, he said, Economics has its roots in Psychology. Finance is a derivative of Economics (Micro-economics, to be precise). HR has its roots in Organizational Behavior, which in turn borrows from Social Science. Operations Management is loosely based on Applied Mathematics (Graphs, Queues, and Optimization techniques).

However, Marketing is the only subject which is a creation of Management studies. It is partially true. Because Marketing also has links with Psychology.

My other professor at the Lancaster University, UK gave a very interesting perspective. He said:

Basic law of Economics is: “People pay a lot for things they like”

Basic law of Psychology is: “People like a lot the things they pay for”

Between these two ends you embed all your functions: Strategy/Sales/Production/Finance/Pricing/Marketing/Distribution/Branding/Advertisement.

If you ponder over this, the idea is so fundamental. I will build on this and borrow from the great Management Guru Peter Drucker.

Let’s start with what the UK prof said.

Basic law of Economics is: “People pay a lot for things they like”. This simple looking sentence has many complex themes within itself. It suggests that “value” is always “perceived value” and not absolute value. The perceived value is based on the key concept in economics called “Utility”. I am willing to pay more for iPhone because I like it. That in turn is because I perceive more value/more utility in it. So if you can manage the “perceived value” part, you can sell a product for good price – probably a lot more than other similar products.

At the other end, the basic law of Psychology says, “People like a lot the things they pay for”. This is natural human tendency. You tend to overvalue your own possessions and downplay what others own. This is true of material possessions as well as opinions, and beliefs,…or achievements. One always feels that his/her success is hard earned and the other’s success is more of luck or chance. Dan Ariely, the author of bestsellers such as “Predictably Irrational” and “The Upside of Irrationality”, conducted an interesting experiment to prove this basic law of psychology. In one of the lectures he gave away signed copy of his book for free – but only to few “select” people chosen at random. Those who got the books felt “lucky”. Then he asked people who had received the book how much would they want to give away the book to others. i.e. how much would they sell it for. People who owned the book quoted significantly high price – because they valued the book, which they got exclusively, much more! Then Dan asked people who didn’t have the book how much would they pay for the book. And that set of people quoted very low number – as if they were downplaying the worth of the book.

This happened even when people who got the book got it for free! Now imagine what would happen if they had paid for it. They would have been “forced” to like their possession even more…because “People like a lot the things they pay for”.

Now let’s focus on Marketing. Marketing, in simple term is, converting wants of people into the needs. Job of marketing function is to change people’s habit; to make them buy more and more, as if they “need” things. And that is where these two Basic laws become relevant for Marketing.

To achieve the effect of Basic Law of Economics, the job of Marketing is to create the visibility and brand perception of their product and develop special “liking” for their product. To achieve the effect of Basic Law of Psychology, the job of Marketing is to maintain the aura of brand through advertisement, promotion. The idea is to constantly hammer the message: “As a buyer of this product, you belong to an exclusive club!”.

For many decades people and businesses focused only on the Basic Law of Psychology and thus focused on branding, advertisements, strategy of differentiation and product niche etc.

In recent years people are understanding that the Basic Law of Psychology is more significant. It is the backbone of Luxury goods. Also, it is the basis why “freebies” and “price war” is now seen as a bad strategy. If people like a lot the things which they for, it also suggests that there is no such liking for freebies. Yes, the customers would lap up anything given free; but they would also not hesitate to criticize and dislike such products, because there is no skin in the game. On the other hand, if customer pays for the product, it is also in his interest to “like” the product. He doesn’t want to be “seen” as a fool. And the more he pays, the stronger this feeling, and hence stronger the liking. It is very unlikely for someone to buy an expensive Diamond or a luxury car and not like it. And that is the cornerstone of all luxury goods.

I have experienced this myself so many times (I also admit that I have conformed to this law, willingly). I attended a 3-day Value Investing workshop last year. The workshop was conducted by a very famous professor who is perceived to be a great Guru on Value Investing. The program fee was Rs. 35,000. He has been running same workshop for last few years and have consistently increased fees – from Rs. 18,000 4-5 years back, to Rs. 25,000 3 years ago, to Rs. 30,000 2 years ago, to Rs. 35,000 last year.

To be honest to myself, the program was mediocre. You could have got the same Gyan from 2-3 books (worth Rs. 1500 max). The delivery was also nothing extraordinary. In fact it was monotonous and boring beyond a point.

However, nobody who attended the program admitted that the program was mediocre, or not great. Mainly because of the Basic Law of Psychology. How could you pay Rs. 35,000 for a 3-day program and say that it was all crap…you were fool to attend it? So the good perception of the program continues. People still find some good facets to justify the fees. For example, they would say “It was a great networking opportunity. I met so many good participants and exchanged good ideas, that the fee was totally worth it”. Or, “it was not just about the course content, but about having face time with the Professor. I learned so much from 1-on-1 interactions with him during breaks”. Or most ridiculous: “I got a selfie with the Professor, which means a lot to me!”.

Another example. A person who is earning decent salary but is stuck with job. He decides to pursue an expensive MBA thinking the perceived brand and quality of education would do wonders to his career! He leaves his job; spends 1 or 2 years and few lakhs (often more than his gross salary for 1-2 years) and attends the MBA program. Do you think he would ever say (in public) that the program was useless and he was a fool? 99.99% of the people would not (the rest 0.01% is Yours’ Truly, or that kind).

This is exactly what the Basic Law of Psychology says. And the more you spend the more you “like” it.

So whether you are a Marketing professional or not, do remember the two basic laws which form the boundary of Marketing!

As Peter Drucker said:

“Because the purpose of business is to create a customer, the business enterprise has two–and only two–basic functions: marketing and innovation. Marketing and innovation produce results; all the rest are costs. Marketing is the distinguishing, unique function of the business.”

Lastly, understand the connection between the two basic laws. Economic theories are based on many assumptions. But the key assumption underlying all of Economics is that the man is a rational animal and would always behave rationally and in self-interest. Psychology is the subject which addressed the very assumption of Economics. It addresses question: “What if man is not rational, or does not always behave rationally?”. Both taken together complete each other and enhance our understanding of the world.


Statistics is fun!

Statistics (सांख्यिकी) हा विषय बऱ्याच लोकांना त्रास देतो, कारण तो अतिशय रुक्ष आणि कठीण आहे असं बऱ्याच लोकांना वाटतं. दोष त्यांचा नसून तो शिकवणाऱ्या लोकांचा किंवा शिकवण्याच्या पद्धतीचा आहे. खरं तर स्टॅटिस्टिक्स हा application-oriented विषय आहे.


स्टॅटिस्टिक्स चा उद्देशच मुळात अनुमान काढणे आणि त्याप्रमाणे निर्णय घेणे / कृती करणे हा असतो.





  1. the practice or science of collecting and analysing numerical data in large quantities, especially for the purpose of inferring proportions in a whole from those in a representative sample.


​So statistics is an “applied” science​.

स्टॅटिस्टिक्स विषय रटाळ आणि दुर्बोध होण्याचं मुख्य कारण म्हणजे Big Picture समजावून न घेता, किंवा purpose लक्षात न घेता थेट calculations वर भर दिला जातो. Calculate केलेल्या स्टॅटिस्टिक्स चं interpretation (“भावार्थ”!) बऱ्याच लोकांना शिकवलं जातच नाही.

Statistics is a tool. If you want right result, use right tool and right metric. पण त्यासाठी स्टॅटिस्टिक्स calculate करता येणे महत्वाचे नसून स्टॅटिस्टिक्स चा अर्थ समजणे महत्वाचे आहे.

मी जेव्हा वेगवेगळ्या लोकांना स्टॅटिस्टिक्स basics शिकवायचा प्रयत्न करतो तेव्हा एक case study किंवा scenario घेऊन प्रत्येक स्टॅटिस्टिक ची गरज किंवा उपयोग सांगायचा प्रयत्न करतो. बऱ्याच लोकांना तसा approach हवा असतो असं जाणवतं.

एक उदाहरण घेऊ. Average हे मुख्यतः ३ प्रकारचे असते –

(१) Mean – usual meaning of average. For example, mean of 10 and 20 is 15.

(२) Mode – the number that occurs most frequently in a given data set

(३) Median – when data set is arranged in increasing order, the number at middle place is median. For example, median of 5,2,11,4 and 1 is 4 because it is the middle position number (after arranging in ascending order)

पण त्यांचा अर्थ किंवा फरक समजला नाही आणि तीनही “on average” अशा गुळमुळीत cover खाली वापरून वाट्टेल तसा अर्थ काढता येऊ शकतो.

पण ह्या averages चा उद्देश माहिती पुरवणे आणि inference (निष्कर्ष) काढायला मदत करणे हा असतो. आता हेच ३ average वापरून एक उदाहरण देतो. Story behind the numbers.

हे दोन data set दिले आणि average calculate करून निष्कर्ष काढा असे सांगितले तर?

(१) १३, ०,०,७,३१, २६९, ३०

(२) ३८, ५६, ४९, १५२, ५१, ४

दोन्ही data set ची बेरीज आणि mean सारखेच आहे. ३५०/७ = ५०. पण म्हणून असा निष्कर्ष काढणे चुकीचे ठरेल की दोन्हीचा performance सारखाच आहे.

आता असं समजा की हे दोन data set हे ७ innings मधले batting scores आहेत. दोन्ही बॅट्समन चे average सारखेच आहे, पण नुसते आकडे बघूनही समजेल की त्यांच्या performance मध्ये खूप फरक आहे.

Average सारखेच असले तरी consistency मध्ये खूपच फरक आहे. ह्या उदाहरणातला “प्लेयर १” हा बेधडक शैलीमध्ये खेळतो, आणि बरेचदा लवकर आउट होतो; पण क्वचित प्रसंगी इतक्या धावा काढतो की त्याचे average ५० होते.

ह्या उदाहरणातला “प्लेयर २” खूप consistent आहे. सातत्याने ४०-५० च्या आसपास धावा करतो. क्वचित प्रसंगी लवकर आउट होतो पण त्याप्रमाणे शतकही झळकावतो!

म्हणजेच पहिला “सेहवाग” आहे तर दुसरा “द्रविड”! हे आपण “infer” करू शकलो कारण data set छोटा होता आणि नुसतं पाहून अंदाज येऊ शकला. पण data set खूप मोठा असेल तर?

अशा वेळेस mean सोडून इतर दोन average उपयोगी येतात.

Data set (१) आणि (२) ascending order मध्ये arrange करू:.

(१) ०,०,७,१३, ३०, ३१, २६९

(२) ४, ३८, ४९, ५१, ५६, १५२



आता data set (१) चा median ४था data point आहे, म्हणजे “१३” आहे

तर data set (२) चा median “४९” आहे


किंवा data set (१) ची range (सगळ्यात मोठा data point आणि सगळ्यात लहान data point यातला फरक) –> (२६९ – ०) = २६९ आहे. पण data set (२) ची range –> (१५२-४) = १४८ आहे.


म्हणजेच data set (१) खूप मोठ्या प्रमाणात swing होतो, किंवा जास्त unpredictable आहे.

Data set (२) narrow range मध्ये swing होतो. किंवा कमी unpredictable आहे, म्हणजेच जास्त predictable/ reliable आहे.


पण दोन्ही चं mean सारखेच आहे.


आता याचा निष्कर्ष असा काढू शकतो:

१. दोघेही खूप दीर्घ काळ खेळले तर दोघेही सारख्याच एकूण धावा आणि average (mean) धावा करतील

२. सेहवाग काही सामन्यात तुफान फटकेबाजी करून सामना जिंकू देऊ शकतो. तर द्रविड नियमितपणे धावांचा रतीब घालून सामना वाचवू शकतो.

३. म्हणजेच सेहवाग “match winner” तर द्रविड “match saver” म्हणून योगदान देऊ शकतो.


आता जर statistics अशा प्रकारे शिकवले तर ते रंजक होऊ शकेल आणि लक्षातही राहील. पण जर ते फक्त २ data set देऊन आणि त्याचा formula देऊन calculate करायला दिले आणि शिकवून झाले, आता अशीच २० उदाहरणं सोडवून practice करा… अशा प्रकारे शिकवले तर ते नक्कीच रुक्ष आणि अर्थशून्य वाटेल.


“जर तुम्ही जन्मभर केस वाढवले, तर ५० वर्षात त्या केसांची लांबी इतकी होईल की पृथ्वीला दोन वेढे घालता येईल” किंवा “एक मुंगी दिवस भरात ५६ किलोमीटर चालते” वगैरे छाप statistics हा त्या विषयाचा अपमान आहे. मुळात statistics चा उद्देश  अनुमान काढणे आणि त्याप्रमाणे निर्णय घेणे / कृती करणे हा असतो, असला पाहिजे. उगाच अर्थहीन माहिती “तुम्हाला माहिती आहे का?” या सदरात छापणे म्हणजे statistics नाही. पण अशी माहिती “रंजक” म्हणून छापणारे लोकं ही या जगात आहेत.


हेच मुख्य कारण आहे, statistics लोकांना न आवडण्याचे. पण योग्य उदाहरणातून ते समजावले तर खरंच रंजक आहे!

Grant Cardone said: “Average is a failing formula”. Now you would appreciate why “average”, without giving any insight into mean, median, mode, doesn’t convey much.

One more example which is often cited to stress on this notion is as follows:

“A statistician confidently tried to cross a river that was 1 meter deep on average. He drowned.”

Or, as Nassim Nicholas Taleb once explained: there was a person who put his one leg into 60 degree Celsius water bucket and other leg in 5 degree Celsius water bucket, hoping that “on average” his body temperature would be 32-33 degree Celsius. Unfortunately he died.

I have many more examples and anecdotes to explain many concepts in Statistics and make the study interesting. Hopefully I’ll write more on this topic with some advanced concepts and their link with other areas of life.


Strategy Diamond आणि Arena

मला (दोन) MBA करताना काही concepts, theories, models, frameworks विशेष आवडल्या किंवा relevant वाटल्या. (कदाचित बाकीच्या नीट समजल्या नसतील). त्यातले एक framework म्हणजे The Strategy Diamond.

The Strategy Diamond

कोणतेही मॉडेल/फ्रेमवर्क जर नुसतं theoretical / पुस्तकी राहिलं तर ते तितकंसं अपील होत नाही आणि लक्षात राहात नाही. पण जर आपल्या आजूबाजूच्या उदाहरणातून ते दिसले तर मात्र ते पक्कं लक्षात राहतं. म्हणूनच मला समजलं तसं आणि त्या उदाहरणातून The Strategy Diamond मॉडेल मधल्या “Arena” ह्या component बद्दल हा ब्लॉग लिहितोय.

Arena is – “the field where you / organization want to compete – it could be products, services, channels, market segments, geographies, technologies, value chain stages”. In some cases companies can “choose” the arena – especially when they are launching new product/service, entering new market or just starting up. In many cases you cannot choose arena, but still you have to understand the arena to position yourself vis-a-vis competitors.

Amazon आणि Flipkart यांचं Arena काय आहे? Product/Services ह्या दृष्टीने ते बऱ्यापैकी सेम आहे (खरं तर Amazon चा व्याप खूप मोठा आहे, पण तरी सर्वसामान्य लोकांना माहिती असलेला  Amazon चा व्यवसाय हा फ्लिपकार्ट सारखाच आहे). पण geography च्या दृष्टीने विचार केला तर Amazon चा Arena खूप मोठा आहे. जगभर त्यांचा पसारा आहे. एकाच वेळी ते भारतात Flipkart तर चीन मध्ये अलीबाबा शी स्पर्धा करतात, तसेच वॉल-मार्ट सारख्या brick and mortar retail chain शी पण स्पर्धा करतात.

Arena मोठा असण्याचे काही खास फायदे असतात. You can gain a lot more just by being part of a larger Arena. याची २-३ उदाहरणं मला जाणवली.

नुकताच मी फोर्ब्स इंडिया मॅगझीनचा “सेलिब्रिटी स्पेशल” अंक वाचला. गेली ५-६ वर्षे मी तसा अंक वाचतो आहे,ट्रॅक करतो आहे त्यातूनच मला ही २ उदाहरणे जाणवली.

पहिले उदाहरण – “द कपिल शर्मा शो” आणि त्याचा “poor Marathi cousin” “चला हवा येऊ द्या” यांचे.

हिंदी चॅनेल वरचा गेल्या काही वर्षातला लोकप्रिय कॉमेडी शो “द कपिल शर्मा शो” हा काही ओरिजिनल किंवा युनिक शो नाही. अमेरिकेतल्या तशाच फॉरमॅट च्या अनेक शोवरून तो कॉपी केला आहे. हिंदी मध्ये ही शेखर सुमन चे काही शो त्या फॉरमॅट वर आधारित होते आणि लोकप्रिय ही होते. पण आता मुख्य बदल काय घडला असेल तर तो म्हणजे “Arena” खूप बदललाय – हिंदी टीव्ही चा कॅनव्हास खूप मोठा आणि श्रीमंत झालाय. शेखर सुमन वगैरे लोकं जेव्हा शो करायचे तेव्हा फिल्म स्टार टीव्ही कडे वळले नव्हते. टीव्ही लोकप्रिय असला तरी “श्रीमंत” नव्हता. आता तसं राहिलं नाहीये. आणि त्यामुळे कपिल शर्मा ला तसाच शो करून अफाट पैसा मिळाला. अफाट म्हणजे किती? तर गेली पाच वर्षे तो फोर्ब्स इंडिया च्या सेलिब्रिटी १०० लिस्ट मध्ये आहे (#96 in 2012, #93 in 2013, #33 in 2014, #27 in 2015, #11 in 2016, #18 in 2017). फोर्ब्स इंडिया नुसार त्याचे नेट वर्थ १४५ कोटी रुपये आहे! मागच्या वर्षीची कमाई रू. ४०-५० कोटी!

मराठीत टीव्ही वर त्याच धर्तीवर “चला हवा येऊ द्या” हा शो होतो. जे लोकं दोन्ही शो बघायचे त्यांना जाणवले असेल की दर्जाच्या बाबतीत (creativity, quality of humor decency etc) मराठी शो खूपच चांगला होता, “द कपिल शर्मा शो पेक्षा”. त्या शो ची लोकप्रियता इतकी होती की शाहरुख, आमीर, अक्षय सारखे अनेक हिंदी स्टार त्यांच्या हिंदी चित्रपटाच्या प्रमोशन करता “चला हवा येऊ द्या” ला येऊन गेले.

पण तसे असूनही त्या शो च्या कलाकारांना आणि मुख्यतः “डॉ निलेश साबळे” यांना (शो चे अँकर – “कपिल शर्मा” चे equivalent) त्यांना इतका मोठा आर्थिक फायदा नक्कीच मिळाला नाही.  ह्याचं मुख्य कारण म्हणजे मराठी टीव्ही माध्यम अजूनही हिंदी च्या तुलनेत फार छोटं आहे. एकूण उलाढाल आणि प्रेक्षकसंख्या इ. हिंदी टीव्ही च्या जवळपासही नाहीये. त्यामुळे मराठीतला “तुफान लोकप्रिय” सुद्धा कमाईच्या बाबतीत किंवा बजेटच्या बाबतीत हिंदीशी बरोबरी करू शकत नाही.

तीच गोष्ट बॉलिवूड आणि हॉलिवूड च्या बाबतीत. ह्या वर्षीची फोर्ब्स इंडिया ची लिस्ट बघा.


अक्षयकुमार, विराट कोहली यांची कमाई साधारण रु. १०० कोटी च्या आसपास आहे.

त्याच मॅगझीन मध्ये काही इंटरनॅशनल यंग सेलिब्रिटी बद्दल पण माहिती आहे. त्यातलेच एक नाव “प्लेबॉय कार्टी”, वय २१ 🙂


त्या “कार्टी” ची (किंवा कार्ट्याची!) मागच्या वर्षीची कमाई होती $14.5 million, म्हणजे सुमारे रु. ९६ कोटी! आणि तो Top 200 सेलिब्रिटी लिस्ट मध्ये पण नाहीये. म्हणजेच हॉलिवूड चा “Arena” हिंदी/भारतीय “Arena” च्या कित्येक पट आहे, त्यामुळे तिथल्या दुय्यम/ तिय्यम दर्जाच्या कलाकाराची कमाईदेखील हिंदीमधल्या टॉप कलाकारांच्या तोडीची किंवा जास्तच असते.

So just by being part of a huge “Arena” you can possibly make far more money, create far bigger impact.

ह्याचं दुसरं आणि खूप बोलकं उदाहरण म्हणजे आमीर खानच्या “दंगल” ह्या चित्रपटाचं. हिंदी मधील प्रचंड गाजलेल्या आणि यशस्वी चित्रपटांची झेप तोवर रु. २००-३०० कोटी इतकीच होती (आणि ते सगळे आमीर किंवा सलमान खान यांचेच चित्रपट होते). रु. २००-३०० ही भारतातली कमाई. परदेशातली साधारण रु. १००-१२५ कोटी. कारण परदेशात भारतीय चित्रपटांचं मार्केट कमी आहे… किंवा तसा समज होता…

दंगलनी ह्या पलीकडे झेप घेऊन भारतात रु. ५११ कोटी आणि परदेशात रु. २०५ कोटी इतकी कमाई केली! पण खरी गंमत (“Arena” ची) पुढेच आहे. आजपर्यंत परदेशातले भारतीय चित्रपटांचे मार्केट म्हणजे “परदेशी स्थायिक असलेले भारतीय” असाच समज होता. भारतीय sensibility चे चित्रपट संपूर्ण जगाला मोठ्या प्रमाणात आवडू शकतील असं कोणालाही वाटत नव्हतं. थोड्या फार प्रमाणात परदेशी लोकांना काही प्रकारचे भारतीय चित्रपट आवडायचे (आवरा रशिया मध्ये प्रचंड लोकप्रिय होता. मिथुन चा डान्स डान्स आणि भप्पी लाहिरीची गाणी सोव्हिएट रशिया प्रांतात प्रचंड लोकप्रिय होती. माझा MBA चा एक क्लासमेट Georgia मधला होता आणि एक Azerbaijan मधला. दोघांनाही “कोई यहा नाचे नाचे” आणि “I am a Disco Dancer” छाप गाणी पाठ होती!). पण परदेशात मोठ्या प्रमाणावर भारतीय चित्रपट अजूनही पाहिले जात नाहीत.

आणि याच पार्श्वभूमीवर “दंगल” चीन मध्ये प्रदर्शित झाला आणि प्रचंड लोकप्रिय झाला. इतका की फक्त चीनमधील कमाई रु. १००० कोटी पेक्षा जास्त झाली (काही रिपोर्टनुसार रु. १४०० कोटी) !


याला म्हणतात “Arena” चा impact. The same film could barely cross Rs. 500 Crore in Indian market (at home). And it managed twice that in a completely new and unexplored market, mainly because of currency difference and equally big market (population).

दंगल ची कथा, त्याची सेन्सिबिलिटी युनिव्हर्सल (वैश्विक) आहे हे मुख्य कारण आहेच, पण तशा प्रकारचे चित्रपट आधीही होते. किंवा भारतात ना चाललेला चित्रपट कदाचित चीन किंवा इतर unexplored मार्केटमध्ये खूप चालला असता. पण तसा कोणी प्रयत्नच केला नव्हता. सर्व भारतीय फिल्ममेकर हे आपल्याच छोट्या “Arena” मध्ये खेळत होते.

दंगल च्या चीनमधील यशाचा परिणाम किती होता याचा अंदाज यासंदर्भातली एक बातमी नुकतीच वाचली तेव्हा आला.

“दंगल”वाल्या आमीर खानचा “सिक्रेट सुपरस्टार” हा चित्रपट चीनमध्ये नुकताच प्रदर्शित झाला. भारतात यथातथाच चाललेला हा चित्रपट (म्हणजे साधारण रु. ५०-७० कोटी), चीन मध्ये पहिल्या क्रमांकावर गेला. पहिल्या तीन दिवसातली त्याची कमाई रु. १७५ कोटी झाली!


ह्या यशानंतर आमीर खान त्याचे पूर्वीचे काही चित्रपट “लगान” आणि “तारे जमीन पर” हे चीनमध्ये प्रदर्शित करणार असे वाचले. चीनच्या लोकांना आवडतील असे जुने चित्रपट तिथे पोचले तर अजूनही ते प्रचंड कमाई करू शकतात.

म्हणजे ह्या यशामुळे भारतीय चित्रपटांना एक नवीन (आणि प्रचंड) मार्केट मिळाले आहे. Arena has just got bigger and richer!

मला strategy या विषयाच्या दृष्टीकोनातून हा धडा खूप महत्वाचा वाटतो. बर्गर हे आपल्या वाडा-पाव सारखं फास्ट-फूड. पण ते त्यांनी World Arena मध्ये नेलं. आणि तो इतका मोठा व्यवसाय झाला की एकट्या McDonald’s ची जगभरात ३६,००० outlets आहेत आणि तिथे रोज ७ कोटी लोकं जातात. एकट्या McDonald’s चा वर्षाचा रेव्हेन्यू $२५ बिलियन (सुमारे रु. १,६५,००० कोटी , किंवा इन्फोसिस च्या २-२.२५ पट आहे). बाकी बर्गर किंग वगैरे वेगळेच.

मग आपण वाडा-पाव किंवा पुणेरी मिसळ World Arena मध्ये नेऊ शकतो का? कुणी सांगावं एखाद्या चीन, रशिया, आफ्रिका सारख्या देशात मिसळ इतकी लोकप्रिय होईल की मराठी मिसळवाले अब्जाधीश होतील!

नम्र सूचना वजा आदेश: हा ब्लॉग वाचून कोणी तसे अब्जाधीश झालेच तर निदान मला कल्पना सुचवल्याबद्दल रु. ११ दक्षिणा (आणि जन्मभर मिसळीचा रतीब) द्या!





Create a free website or blog at

Up ↑